Αν πω ότι η ενασχόληση μας με την μελισσοκομία δεν σταματά ποτέ να μας εκπλήσσει ,δεν θα πω κάτι καινούργιο , ε?
Αν πω πως όσο μεγαλώνουμε εκτιμούμε και σεβόμαστε το μεγαλείο της φύσης ? πάλι όχι , ε? Τότε δεν μπορώ να πω με λόγια τα συναισθήματα που νιώθω όταν αντικρίζω τις εικόνες που παραθέτω πιο κάτω.
Πριν καναδυό μέρες με καλεί ο φίλος μου ο Βαγγέλης και μου λέει πως από ένα καπάκι φρεατίου στο εξοχικό του μπαίνω-βγαίνουν μέλισσες . Ο Βαγγέλης είχε πάει να ετοιμάσει το σπίτι για το καλοκαίρι και πίνοντας το καφεδάκι του στην σκιά δεν μπορούσε να εξηγήσει το τι έκαναν οι μέλισσες στο φρεάτιο της αποχέτευσης .
Όταν κλήθηκα (σαν εμπειρογνώμονας , τρομάρα μου) να εξηγήσω το φαινόμενο , πήγα να σηκώσω το καπάκι και άκουσα το γνωστό ζουζούνισμα, τρελάθηκα , τι πες τώρα . Κάποιος αφεσμός πριν από καιρό είχε φωλιάσει στο φρεάτιο.
Μην τραβήξεις καζανάκι ,του λέω , έρχομαι.
Και ξεκινάμε, εγώ με την κυψέλη , ο Βαγγέλης με την φωτομηχανή .



Για να μην χαλάσω την φωλιά , πήρα και το καπάκι μαζί αφού χωρούσε στην κυψέλη ।

Το επίμαχο σημείο.

Και η αναμνηστική φωτό βέβαια .

Και η ένταξη της κυψέλης στο ‘’κοπάδι ‘’